هفت سال در صحرا خوابيد و ذكر كلمات و شمّه‌اى از تكاليف جماعتى از اهل سنّت كه دعواى رؤيت آن جناب را كردند در ايّام غيبت و ذكر جمله‌اى از معمّرين و حديث غريبى در حال دجّال كه از اخبار صحيحهء ايشان است و حكايت عجيبى از الياس نبى عليه السّلام و شرح حال معمّر مغربى و سبب طول عمر او و بيان رفع توهّم تعدّد در او و بيان جو از طول عمر به قواعد نجوميّه و بعضى فوايد طريفه و مراد از خرابات در حكايت شصت و ششم . باب هشتم در جمع بين حكايات و قصص مذكوره و آن چه رسيده در اخبار كه بايد مدّعى رؤيت را در غيبت كبرى تكذيب نمود و بيان وجوب صرف آن اخبار از ظاهر خود و ذكر پنج وجه براى آنها كه از كلمات علما و مطاوى اخبار ظاهر مىشود و ذكر تصريح جمعى از اعلام به امكان رؤيت در ايّام غيبت و بعضى از كلمات سيّد جليل ، على بن طاوس كه ظاهر است در دعواى اين مقام براى نفس خود . باب نهم در عذر داخل نمودن چند حكايت از درماندگان در بيابان و غير آنها در ضمن حكايات سابقه با نبودن شاهدى در آنها ، بر اين كه آن نجات دهنده و فرياد رس ، امام عصر عليه السّلام بوده ؛ چنان چه ساير علما ذكر كردند و بيان آن كه به هر امامى براى كدام حاجت بايد متوسّل شد و اثبات آن كه اغاثهء ملهوفين ، از مناصب خاصّهء امام زمان عليه السّلام است و ذكر لقب غوث و قطب و كنيهء ابو صالح براى آن جناب و كلام شيخ كفعمى در ذكر قطب و اوتاد و ابدال و نجبا و صلحا و توضيح آن كه آن فرياد رس و نجات دهنده به نحو خارق عادت يا خود آن جناب است ، يا از خواصّ محضر شريف و بر تقدير نبودن آن شخص ، يكى از اين دو و احتمال بودن او يكى از اوليا ، باز دلالت كند بر اصل مقصود كه وجود آن جناب است .